som-o_Jutamas's profilezom*o*BlogListsGuestbookMore  |  Tools Help |
|
zom*o*ศึกตะหลิว ดูแล้วหิวจริงๆเล้ย November 10 ผ่าฟันคุด
เคยอ่านบลอกของต่อเรื่องผ่าฟันคุด ก็เลยเอามาเขียนมั่ง ไหนๆก็อุตส่าห์ถ่ายรูปฟันของตัวเองมาอวดชาวบ้านให้สยองผ่านทางเอ็มเอสเอ็นมาหลายอาทิตย์แล้ว หลังจากที่ถอนฟันกรามข้างบน อุดฟันข้างล่าง ก็ถึงเวลาเอาฟันคุดออก มีคนถามมากมาย แต่ก่อนก็เคยถามอย่างงี้ ทุกคนคนต้องผ่าออกป่าว เมื่อไหร่จะเอาออกได้ ไม่ผ่าได้มั้ย พ่อบอกว่าของพ่อไม่เห็นเป็นไร ไม่ต้องผ่า ดีจัง นั่นสิคนโบราณเค้าไม่มีหมอฟันนี่ ก็ไม่เห็นจะเดือดร้อนตรงไหน รึว่าเค้าปวดแต่ไม่รู้ทำไงมั้ง เพื่อนที่จัดฟันเกือบทุกคนบอกว่า จัดการเอาออกมาหมดแล้วจ๊ะส้มโอ เธอก็ทำมั้งสิ จะบอกว่ากลัวการไปหาหมอฟันเหมือนคนส่วนใหญ่แหละ ตอนปีสองปวดฟันก็เลยให้ตั้มพาไปหาหมอตอนนั้นหมอบอกว่ามันขึ้นมาแล้ว ไม่เป็นไรไม่ต้องผ่า ก็กลับมาเย๊วๆต่อ ไม่ได้สนใจปากตัวเองอีกจนเรียนจบป.ตรี ผ่านไปสามปีกว่าโดยไม่ไปหาหมอฟันอีกเลย เมย์น้อยก็ขอให้ไปเป็นคนไข้ให้ แล้วก็ด้วยความกล้าหาญโดยไม่ไตร่ตรองไว้ก่อนก็รับปากไป ทำประวัติคนไข้ อ้าปาก งับปาก วัดความดันด้วย ละเอียดจริงๆ
พอวันจะผ่าก็มาวัดมาวัด ปรากฎว่าสูง หมอก็โทษว่าเป็นความดันแล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่วันนั้น แต่หมอก็บอกว่าผ่าได้ไม่เป็นไร อ้าว แต่หมออีกคนบอกว่า ถ้าเป็นคุณแม่ผม ผมจะไม่ให้ผ่า กลับไปรักษาตัวให้ดีก่อนแล้วค่อยมา ไม่ได้เร่งรีบอะไร สรุปก็กลับบ้านไป
เมย์เล่าให้ฟังว่ามีเพื่อนคนนึงรีบทำมากกลัวไม่ได้คะแนน ก็เลยถอนฟันทั้งๆที่ยังไม่ชา โอ้ว รอให้ชาก่อนแล้วค่อยกินแบบฮันนิบาลสิ เมย์น้อยให้เซ็นหนังสือว่าจะไม่ฟ้องกรณีเกิดความเสียหายด้วย มันอยู่หน้าแรกของประวัติคนไข้เลย มีคนบอกว่าถึงจะเซ็นไปแล้วก็ฟ้องได้ แต่เป็นเฉพาะคดีแพ่งรึว่าอาญาอันนี้ไม่แน่ใจ จำไม่ได้ แต่เมย์น้อยเพื่อนรักก็ไม่ทำร้ายเราหรอก อิอิ โชคดีมากสำหรับปากที่ไม่ได้อ้าให้หมอฟันดูหลายปี ฟันผุนิดหน่อย ไม่มีหินปูน แต่ฟันคุดที่มีเหงือกคลุมอยู่นี่สิ บวมด้วย ต้องเอาออกแล้วแหละ ผลเอกเรย์ฟันก็น่ากลัว เมย์บอกว่าตรงที่โดนเหงือกคลุมมันละลายฟันไปแล้วนิดนึง ดีด้วยเพราะจะได้เอาออกง่าย ง่ะ
วันนั้นเมย์นัดให้ไปตอนเช้า แต่หมอมือหนักคนนั้น(อีกแล้ว) ไม่ว่างก็เลยรอตอนบ่าย นั่งกินกระหรี่ปั๊บของโอ้เพื่อนเมย์ อร่อยมากๆๆๆ แป้งบางกรอบ ไส้นุ่มอร่อย มาจากบางเลน ชื่อสมทรงอะไรนี่แหละ จำไม่ได้ กินจนอิ่มแล้วก็ไปดูที่เมย์กำลังผ่าฟันช่วยเพื่อน นั่งฟังข้างนอกบอกว่าอีกนิดนึงนะ แป๊บนึงประมาณสิบรอบได้ เดินเข้าไปดู มันยังเย็บแผลอยู่เลย ใช้ตะขอโค้งๆเหมือนที่ตกปลาเกี่ยวเหงือก อ๊ากส์ แล้วเลือดก็ไหลทะลักออกมาเรื่อยๆ เพื่อนก็สั่ง”ดูด” ดูดเลือดเสร็จ ก็กดเข็มลงเย็บต่อ แต่หนังเหนียวแทงไม่เข้า ก็เกี่ยวลงไปใหม่ เหมือนเย็บผ้า ฮือๆ นั่นจะเกิดขึ้นกะปากกูหรือนี่ คิดได้แล้วก็มานั่งกินขนมต่อ ตระหนักได้ว่าเดี๋ยวจะไม่ได้กินแบบนั้นอีก ความดันที่เคยปกติตอนเช้าป่านนี้คงพุ่งปรี๊ด เมย์ก็บอกว่าไม่น่าชวนมันมาดูก่อนเลย สงสัยต้องจับมัดไว้กะเตียง กลัววิ่งหนีกลับบ้าน
เที่ยงแล้วแต่ว่าเมย์และเพื่อนๆยังไม่ไปกินข้าว ต้องลงไปกินคนเดียว พวกนี้ทำงานกันยังไงเนี่ยไม่กินข้าว จะมีแรงงัดฟันกันมั้ยเนี่ย พอกินข้าวเสร็จก็แปรงฟันแล้วมานั่งรอ ก็มีคนที่ไปดูเค้าเย็บแผลแหละออกมาแก้มบวมเชียว ร้องไห้ด้วยนิดนึง เพื่อนเมย์ก็ออกมาเอายากะผ้ากอซให้ผู้หญิงคนนนั้นพร้อมทั้งอธิบายนวิธีรักษาเนื้อรักษาตัวหลังผ่าฟันคุด ฟังดูแล้วเหมือนกับที่หมอบอกแม่หลังผ่าทอนซิลเลย อะไรจะขนาดนั้นวะเนี่ย เริ่มกลัวขึ้นมาอีกมากมาย นั่งมองกองขนมที่ซื้อมา จะได้กินมันมั้ยเนี่ย โทรไปสั่งเสียที่บ้านไว้ดีกว่า โทรหาพ่อ ไม่รู้สัญญาณเป็นไร บอกพ่อว่าจะผ่าฟันคุด พ่อได้ยินว่าผ่าอะไรวันพุธ ที่บ้านชอบหูเพี้ยนกัน อย่าง งานปัจฉิมก็ฟังเป็นงานปลาเค็ม
และแล้วก็ถึงเวลาขึ้นเขียง มีเพื่อนๆเมย์ให้กำลังใจกันมากมาย โดยเฉพาะโอ้ นอกจากกระหรี่ปั๊บที่อร่อยแล้ว ยังทำเสียงให้กำลังใจหลายแบบ ฮามาก หลังจากฉีดยาชาไปแล้วก็รู้สึกถึงแรงกรีดเหงือกบนฟัน เพื่อนเมย์ชื่อป๋อมรึป่าวไม่แน่ใจบอกเมย์ว่าแกกดลงไปแรงๆเลยอย่ากลัว เมย์บอกว่าไม่ได้กลัว เพราะผ่าให้น้องชายมาแล้ว ฮ่าๆ แล้วเมย์ก็แรงเอยะอยู่แล้วเพราะแขนใหญ่ เล่นเองเลย เพื่อนก็ได้แต่อ้าปากคิกคัก พอกรีดเสร็จหมอมือหนักคนนั้นก็มาดู บอกว่าอย่างงี้ง่ายๆ ไม่ต้องแบ่งฟัน ดึงๆงัดเดี๋ยวก็ออก แล้วเมย์ก็จัดการดึงๆงัดๆ บอกให้เราฝืนแรงของเมย์ แม้จะไม่รู้สึดเจ็บแต่รู้สึกถึงแรงดึง กึ๊ดๆ แล้วก็ตอนกรอกระดูกกรอฟัน เสียงไม่ได้เป็นปัญหา ไม่หลอนอะไรเพราะเคยชินกะที่บ้านเคยกลึงเหล็ก แต่เครื่องกรอที่กี่รอบต่อวินาทีก็ไม่รู้ มันก็ร้อนอ่ะนะ ตรงด้ามก็ร้อน มันมาบังเอิญมาโดนกระพุ้งแก้มพอดี เมย์บอกว่าทำไหม้เนื้อไปขอโทษนะ ตอนนั้นก็ยังไม่รู้เรื่องอะไร เพราะยาชา และผ่านขั้นตอนการเย็บที่รู้สึกว่ายาวนานมาก ดีที่เมย์เคยเรียนเย็บผ้า แล้วก็เย็บสวยด้วย หลังจากเย็บเสร็จก็รู้สึกตึงๆปวดๆนิดหน่อย ไปเอายา คราวนี้ก็ได้ยาแก้อักเสบกะยาแก้ปวดสีชามพูแปร๊นเหมือนยาบ้า มีข้อควรปฏิบัติหลังการถอนฟัน ผ่าฟันคุด ที่หลังถุงผ้ากอซ กลับถึงท่าพระจันทร์ก็ไปซื้อยาทาแก้ร้อนในตามที่เมย์บอก เพราะแผลที่กระพุ้งแก้มจะกลายเป็นแผลร้อนใน วึ่งก็จริงๆด้วย ได้ยาเป็นซองมา รู้สึกว่าไม่ค่อยดี ก็เลยได้ซื้อยาตราฮิปโปร้องจ๊าก ก็รู้สึกว่าเหนียวๆดี เย็นวันนั้นก็ขึ้นรถเมล์ ซึ่งธรรมดาจะนั่งเรือกลับ ไม่อยากใช้กำลังมาก เดี๋ยวสะเทือนเหงือก ยืนรอรถเมล์ที่ท่าพระจันทร์ มองเห็นร้านข้าวต้มที่ชอบไปกินกัน ก็เลยซื้อข้าวต้มสีแดงสุดอร่อยมา ในนั้นใส่ลูกเดือยเผือกข้าวสีแดงๆ แต่ไม่รู้ว่าจะกินกับอะไรก็เลยซื้อเฉพาะข้าวต้ม ถุงใหญ่มากน่าจะประมาณสองสามถ้วยได้ กลับมาก็จัดการเทใส่ถ้วยรอให้ข้าวต้มเย็น แล้วก็ค่อยๆกินทีละครึ่งช้อน กินช้ามากๆ ธรรมดาเป็นคนกินเร็วอยู่แล้ว มาทำอย่างงี้ยิ่งทรมาน กินยา แล้วก็นอน อย่างรวดเร็ว การผ่าฟันคุดทำให้ต้องเปลี่ยนพฤติกรรมหลายอย่าง ตอนเช้าวันใหม่ก็ต้องรีบตื่นมาซื้อโจ๊กหน้าหอที่เจ๊เอ๊อะกะโบมากินแล้วบอกว่าอร่อยมาก สั่งเอาไข่แต่ไม่เอาหมู แต่คนขายแอบใส่ตับมาด้วยชิ้นนึง ใครบอกว่าผ่าฟันคุดแล้วจะผอม ไม่เห็นจะมีผลอะไรมากมายเลย แต่แอปเปิลก็เคยบอกว่าดูดแต่ชอกโกแลตกินหนักว่าเดิมอีก ซึ่งก็ใช่ ข้าวกินได้น้อยลงเพราะขี้เกียจระวัง แล้วก็หันไปกินไอติมแทน อร่อยกว่าด้วย อิอิ
แนะนำตัวละคร
November 07 ถอนฟันหลังจากที่ให้เมย์น้อยถอนฟันบนไปอย่างปลอดภัย ปวดแผลแค่สองชั่วโมง ตอนเย็นวันนั้นก็กินข้าวได้ตามปกติ ไม่มีอะไรขัดขวางการกินของเราได้ ขอโชว์ฟันหน่อย ที่จริงแล้วฟันขาวนะ ไม่ได้เหลืองอ่ะ สีมันเพี้ยน
กว่าจะได้ออกมาเป็นซี่สวยๆอย่างงี้ต้องผ่านอ.หมอมือหนัก คนนี้ก็ตามมาหลอกหลอนอีกตอนต่อไป เริ่มจากทายาชา ฉีดยาชา จุดเริ่มต้นแห่งความรุนแรง หมอมือหนักบอกเมย์ว่าไม่เอาตรงนี้ แล้วก็ดึงมือเมย์ออกมาแล้วจิ้มเข็มฉีดยาจึ๊กอย่างแรงเข้าไปที่ใหม่ โอ๊ว ยาชาขมจริงๆ พอยาออกฤทธิ์ก็ได้เวลาเปิดเหงือก อันนี้ไว้ใจเพื่อนมาก เพราะมันเล่าให้ฟังว่าเพื่อนที่เรียนด้วยกันมันเปิดเหงือกผิดที่ แล้วเมย์ก็บอกว่าไม่ต้องห่วง ส้มโอไม่ใช่คนแรก เค้าถอนฟันให้คุณลุงมาแล้ว ตอนนี้มือเริ่มเกร็งมากขึ้น หมอมือหนักเดินมาถามเมย์ “นี่ผู้หญิงรึว่าผู้ชายเนี่ย” แล้วก็เปิดผ้าคลุมหน้ากูขึ้นมาดู “อืม ผู้หญิง” นี่แค่นอนลงมันจะแบนราบจนไม่รู้ว่าเป็นผู้หญิงเลยหรอวะ หมอมือหนัก"ไม่ต้องเกร็ง ไหนดูสิ” รู้สึกว่าเมย์เริ่มใช้อะไรมางัดๆดึงๆ หมอมือหนัก"ทำอย่างงี้ข้อมือคุณก็เสียหมดสิ นี่ต้องโยกไปทั้งไหล่อย่างงี้ ใช้แรงจากไหล่ไม่ใช่ข้อมือ” ตอนนี้หัวกูเริ่มส่ายไปมาตามแรงไหล่ของหมอมือหนัก หมอมือหนัก"นี่ๆมาดูกันให้หมดทีเดียวจะได้สอนกันทีเดียวเลย” หมอมือหนัก"ถ้าใช้อันนี้ไม่พอดี ก็ใช้อันนี้” ว่าแล้วก็เปลี่ยนอันใหม่มาโยกต่อ แม่ง ทำไมไม่เอามันออกๆไปซะที ขั้นตอนนี้เมย์บอกว่าเค้าหนีบโดนเหงือกด้วย เวลานั้นนานเหมือชั่วกัปป์ชั่วกัลป์ ยาวเท่าไหร่ก็ไปให้พี่ตุ้ยอธิบายอีกรอบ จำไม่ได้แล้ว จำได้แค่เมฆพัดภูเขาจนกลายเป็นทราย ในเนตก็บอกว่าเรียงเมล็ดผักกาดhttp://board.palungjit.com/showthread.php?t=96295 แบบภูเขาhttp://www.poobpab.com/content/article/Mong_tang_moom/mtm05_kubkal.htm หมายเหตุ พี่น้อง611@บ้านแทคคืนนั้นที่ตั้งวง พี่ตุ้ยคนนี้เป็นคนละคนกับพี่ตุ้ย ณ หอป๋วยของแอบส์ซี่ ในที่สุดเมย์น้อยก็งัดฟันออกมาได้ เมย์กลัวฟันไหลลงคอก็เลยจะยื่นมือเข้ามาล้วง หมอมือหนักก็บอกว่าคีบออกมาสิ แล้วก็ออกมาเป็นฟันอย่างที่เห็น เดี๋ยวนี้ดรงบาลธรรมศาสตร์ไม่ให้ซาร่าแล้วนะ ไม่รู้ว่าแย่กว่าเดิมป่าว ชื่อ pat กินแค่หลังถอนฟันสองเม็ดแค่นั้นแหละ แล้วเมย์กะอุ๊เพื่อนเมย์ที่เป็นคู่กันก็มาส่งขึ้นรถตู้กลับท่าพระจันทร์ หลับตลอดทาง ดีที่ไม่หลับน้ำลายยืด ไม่งั้นน่าเกลียดมากๆ ทั้งน้ำลายทั้งน้ำเลือด
การที่ไปรังสิตทำให้ค้นพบว่าบราวนี่บร.4สุดอร่อยที่ต้องแย่งกันซื้อตอนไปเรียน TU110 เป็นที่รู้จักของทุกคนเพราะมันเชคชื่อ ไปนั่งหลับข้างไอ้ต่อก็ยังดีวะ จะได้ยืมเลคเชอร์มัน จะquizมันก็ปลุกมานั่งงงด้วยกันว่าแพนโดร่าคือเหี้ยอะไร กลับมาที่บราวนี่ มันอร่อยจนลักกี้ต้องซื้อสองอันมากินก่อนกินข้าว พอมาเรียนท่าพระจันทร์ก็ไม่ได้กินอีกเลย และยังคิดถึงตอนกินเค้ก บราวนี่ แยมโรลแพงๆแต่อร่อยสู้ของบร.4ไม่ได้ คราวนี้ใครไปรังสิต ก็หาซื้อง่ายแล้ว มีขายในโรงบาล คิวรถตู้ และน่าจะมีที่อื่นอีก บราวนี่ไม่ต้องแย่งกัน คุกกี้คอนเฟลก คุกกี้ชอกโกแลตชิป แยมโรล อร่อยทุกอันเลยอ่ะ ถูกด้วย ไม่น่าเชื่อ ไม่อยากถ่ายรูปของกินอร่อยๆมารีวิวแล้ว กลัวเป็นแบบร้านราเมงขี้หมา เซ็งเลย ขนาดช่วงที่มีระเบิดเปรี้ยงปร้างตู้มต้าม คนมันยังมากินกันแน่นร้าน ลาก่อนราเมงขี้หมา May 06 บนมือถือตั้งแต่ซื้อมือถือมายังไม่เคยลองต่อเนต ก็เลยไปซื้อชิมใหม่มาลอง ก็เร็วดี แต่ยังเซตให้เป็นโมเดมไม่ได้ วันนี้ขอแนะนำUBUNTU oerating system เหมือน Windows แต่ก่อนรู้จักแค่ Windowsธรรมดา&Macสุดสวยแต่แพง คิดว่าน่าเสียดายที่รู้จักกันช้าไป ทำให้ไม่ชินกับของใหม่ แต่ก็พยายาม มันก็คงไม่ยากกว่าหัดใช้ Vista ลองไปหาดูว่าหน้าตามันน่ารักยังไงใน youtube แล้วก็ไปดูความหมายของ ubuntu ใน wiki แล้วจะหลงรักมัน July 25 ชีวิตโซฮอล์ตอนนี้เรียนโท เวลาว่างกว่าคนอื่นหรอ น่าจะใช่ มีแต่คนคิดอย่างนั้นก็เลยทำให้ชั้นไม่ว่างเลย
ทำงานเล็กน้อยๆไปตามประสา ทำข้อมูลSharpe ratio ของคณะบัญชีลงหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ ไปลบเทเบิลในไฟล์แอคเซสที่ใช้รันโปรแกรมซะงั้น undo ก็ไม่ได้ กู้ไฟล์ก็ไม่ได้เพราะยังไม่ได้ลบไฟล์ ก็จะแจ้งให้พี่น้องที่รักทราบว่า จะลบอะไรในแอคเซสก็ต้องดูดีๆก่อน มันแก้ไม่ได้
แล้วก็ไม่มีแบคอัพด้วย ไม่เคยรู้เลยว่าต้องแบคอัพไฟล์นี้ มีแบคอัพล่าสุดคือ 3 ปีที่แล้ว ก็เลยต้องมานั่งรันโปรแกรมใหม่ ย้อนหลัง 3 ปี เท่ากับ 150 สัปดาห์ สัปดาห์นึงรันประมาณครึ่งชั่วโมง นั่งทำกันจนเหมือนเป็นพนักงานเลยเริ่มตั้งแต่แปดโมงถึงเย็น บางทีถึงสองทุ่ม แต่ก็ไม่ทันภายใน1อาทิตย์ที่ต้องส่งให้หนังสือพิมพ์ เสียใจมากมาย เสียเส้นด้วย
ตอนนี้ก็กลับสู่ภาวะปกติ แบคอัพประมาณ3กอบปี้ อัพลงเนตอีก
เอ่อ Sharpe ratio คืออะไรหรอ ไม่ใช่หม้อหุงข้าวชาร์ปอย่างแน่นอน Sharpe's Ratio เป็นเครื่องมือหนึ่งที่ใช้วัดผลประกอบการของกองทุน ใช้ผลตอบแทนเฉลี่ยรายสัปดาห์ อัตราดอกเบี้ยเงินฝากประจำสามเดือนเฉลี่ย5แบงค์ใหญ่(อันนี้เค้าบอกว่าเหมาะสมแล้ว) อยากรู้มากกว่านี้ก็อ่านเองก็แล้วกัน http://en.wikipedia.org/wiki/Sharpe_ratio http://www.stanford.edu/~wfsharpe/art/sr/SR.htm มีหน้าที่จิ้มๆคอมให้ผลมันออกมาอย่างเดียวแล้วตอนนี้ โคตรจะใช้สมอง อยากรู้จังว่าใครเค้าดูผลอันนี้บ้าง มันมีประโยชน์อะไรรึป่าว
อีกงานก็เป็นผู้ช่วยวิจัยพาร์ทไทม์ จะทำเรื่องSMEs ใครเชี่ยวๆเรื่องนี้ก็บอกเค้าหน่อยนะจะได้ถาม หาข้อมูลยาก ไม่รู้ว่าข้อมูลมันหายากรึว่าโง่เองที่หาไม่เจอ ตอนนี้ยังชิลๆ ไม่รู้ว่าต่อไปจะเป็นยังไง
ช่วงนี้ก็เป็นช่วงงานรับปริญญาเพื่อนๆ เดินสายพบปะถ่ายรูป กิน คาราโอเกะกัน เป็นช่วงที่ดีที่ได้เจอเพื่อนๆกันเยอะๆ
เอกซกะตาลก็มาชวนไปข้าวสาร ก็เลยพาพวกนั้นไปกินราเมงขี้หมาในตำนาน ที่ข้าวสาร ตรงข้ามโรงแรมเวียงใต้มั้ง ข้างล่างเป็นผับมีโต๊ะสนุ๊ก ต้องขึ้นลิฟท์ไปชั้น4 ชื่อร้านซากุระ(มันเซ้งจากเล็กซังนั่นแหละ) ถ้าจะให้ได้อารมณ์ขี้หมาก็เชิญขึ้นบันได ตาลมันเพิ่งเคยไปครั้งแรก เอกซมันก็เกริ่นๆไว้ก่อนแล้วว่าร้านมันลับแล อาการเดียวกันหมด คืออึ้งแดก แต่พอเห็นร้าน ได้กินกันก็แฮปปี้ ปอเปี๊ยะทอดจิ้มมัสตาร์ดที่ต้องสั่ง น้ำสลัดใสๆใส่งาในสลัดอโวคาโดอร่อยดี มีซารุราเมงของโปรดเบิดด้วย
อันนี้รูปตอนไปกินกะเพื่อนผองกอไผ่
ที่ข้องใจมานานคือน้ำชา ก็เฉลยออกมาแล้ว หลังจากไปหลงเชื่ออีอ๋องว่ามันเป็นชาใส่งา
ที่จริงมันคือชาข้าวบาร์เลย์
http://en.wikipedia.org/wiki/Mugicha
http://www.recipezaar.com/113366
ร้านข้างๆชื่อ Bay Ta Ra (Bar Ta Le)ที่มีสระว่ายน้ำมีลูกบอลกะน้องปลาโลมาก็สวยดี จะมีสครับมาเล่นวันไหนก็ไม่รู้เอกซมันอยากดูมาก
ใครชอบก็ไปเป็นเพื่อนมันหน่อย
รูปถ่ายวันรับปริญญาเพื่อนๆ ไม่อยากนึกถึงวันของตัวเองเลย ขี้เกียจ
April 19 ปวดขาสุดๆหลังจากนอนอืดในห้องมาหลายวัน ระยะทางที่ไกลที่สุดก็คือจากห้องไปถึงเซเว่นหน้าหอ
วันนี้การเดินก็เลยยากลำบากมากกว่าปกติ วันนี้ไปมหาลัยกะว่าจะไปอ่านหนังสือแล้วก็ไปถามพี่กอล์ฟด้วย พี่ๆที่เรียนโทเสดคือเหยื่อของเรา ก็เรียนการเงินมันมีเสดสาดเหมือนกัน รู้สึกอุ่นใจที่มีพี่ๆเรียนโทเสด ยังไงก็หาคนมาติวให้ได้ อ่านหนังสือมาหลายบทหลายวันแล้วก็ไม่รู้เรื่อง รู้สึกว่าเสียเวลาสิ้นดี ออกจากหอตอนเที่ยง แดดร้อนมาก นั่งรอรถเมล์รู้สึกว่ามันนานเป็นชาติ จะรอรถที่มันผ่านฝั่งท่าพระจันทร์จะได้ลงไปถ่ายรูปเลยก็รอไม่ไหว
ก็เลยขึ้นคันที่มันผ่านฝั่งพระอาทิตย์แล้วค่อยเดินไปก็ได้ ทางไหนก็ทรมานทั้งนั้น รู้สึกเหนื่อย ร้อนมาก กว่าจะเดินฝ่าท่าพระจันทร์ ทั้งลูกชิ้นทอด เอ็นไก่ทอด ขนมปังกรอบ ตามข้างทางยิ่งเพิ่มไอความร้อน
ที่น่ารำคาญที่สุดก็พวกมุงดูเหรียญจตุคาม ทำให้เดินช้ามาก
เห็นทีแรกนึกว่าเป็นกล่องใส่เค้กกล้วยหอม เป็นกล่องกระดาษแล้วมีรูเปิดข้างหน้า วางกองๆกัน
ใครไม่เคยมาเมืองไทย เค้าก็ถามกันว่านี่คือไทยซูวิเนียร์รึ อืม ก็เคยคิดจะซื้อไปเป็นของฝากพ่อเหมือนกัน เหรียญละห้าสิบบาทถูกดี เรื่องจตุคามนี่ตอนแรกๆเพื่อนไม่รู้จักก็ถามว่ามีดียังไง ก็ตอบไปว่ามีแล้วรวยอะไรงี้แหละ
มันก็ถามสวนขึ้นมาเลยว่า "ขอผัวรวยๆได้ป่ะ" เอ่อ ......... ผัวเป็นคำนาม รวยเป็นคำวิเศษขยายนาม น่าจะเป็นของสิ่งเดียว แต่ไม่ว่าจะวิเคราะห์ยังไง ก็ขอมากเกินไปอยู่ดี ถ้าขอได้อย่างนั้นนะ ต้องมีข่าวคนเหยียบกันตายมากกว่านี้แน่ๆเลย ที่จริงไม่อยากเสียเงินถ่ายรูปใหม่หรอก แต่ป.โทมันไม่ให้ใช้รูปชุดครุย จะเอามาตัดต่อเปลี่ยนเสื้อในโฟโต้ชอปแล้ว
ลองทำแล้ว ทำได้แบบไม่ต้องใส่ชุดครุย มีแต่โครงเสื้อกับหัวลอยๆ ไม่มีเสื้อใส่ มีมีปัญญาทำต่อ ก็เลยต้องไปถ่ายรูปใหม่ เชอะยังไงคราวหน้าก็ไม่ต้องมาอัดรูปแพงๆกะมันอีก เอามาสแกนแล้วอัดธรรมดาก็ได้ พี่ที่ร้านถาม"น้องจะถ่ายแบบธรรมชาติ รึว่ามีตกแต่งคะ"
เอ่อ ถ้าไม่แต่งรูปจะมาเสียเงินให้มันถ่ายให้ทำด๋อยอะไร ถ่ายเองก็ได้หนิ "ถ้าแต่งรูปก็ประมาณสองสามวันได้ค่ะ" มันยากลำบากขนาดนั้นเลยรึ ทำไรก็ทำไป อย่าให้ต้องมาแต่งรูปเองเหมือนร้านที่แล้ว ผมเบี้ยวมันก็ไม่แต่งให้ ต้องมาต่อผมเอง แสกผมใหม่ เซ็ง เสร็จแล้วก็ไปสำนักทะเบียน ทีแรกโทรไปถามที่รังสิตแล้วก็ไม่มีคนรับ ก็เลยโทรไปที่ท่าพระจันทร์
ถามเรื่องขึ้นทะเบียนบัณฑิต เจ้าหน้าที่บอกว่าป.ตรีภาคไทยให้โทรไปถามที่รังสิต ก็บอกว่าโทรแล้วไม่มีคนรับเลย เจ๊ก็ถามว่าโทรไปแล้วไม่ใช่โทรศัพท์ตอบรับอัตโนมัติใช่มั้ย บอกไปทางรังสิตแล้วให้สะกิดโทรศัพท์ ลองโทรไปตอนสายๆนะ เอ่อ ตอนที่ชั้นโทรอยู่นี่เค้าไม่เรียกว่าสายแล้วหรอ เออไว้โทรตอนใกล้ๆเที่ยงก็แล้วกัน โทรไปก็เป็นโทรศัพท์อัตโนมัติ แต่กดไปเท่าไหร่ก็ไม่มีคนรับสาย น่าโมโหมาก เล่นน้ำจนไม่กลับมาทำงานกันรึยังไง ก็เลยไปสำนักทะเบียนที่ท่าพระจันทร์ เจอส้มด้วย ไปถามเจ๊หลังเคาน์เตอร์ ก็ได้คำตอบมาว่าหลังเกรดออกครบหนึ่งเดือนให้ไปจ่ายเงินที่รังสิต อืม ที่จริงรักรังสิตมากนะ อยากไปเยี่ยม แต่ไม่เข้าใจว่าจ่ายเงินนี่ต้องถ่อไปถึงรังสิตทำไม คนไม่ต้องทำมาหากินกันเลยรึไง แล้วทำไมไม่ตอบคำถามแบบนี้ตั้งแต่ที่โทรไปถามครั้งแรก ทำไมต้องบอกว่าให้โทรไปถามที่รังสิต ทั้งๆที่ตอบมาเลยก็ได้ เสียเวลา เสียแรงเดินมาจริงๆเลย ไปเรียนงานทำข้อมูลกองทุน
เกือบเดือนแล้วแต่ยังทำผิดอยู่ โง่จริงๆ พี่เค้าเรียนงานแค่วันเดียวเอง ขอร้องกองทุนอย่าเปลี่ยนชื่อบ่อยได้มั้ย คนทำมันลำบาก ตอนเย็นก็ไปขอใบรับรองแพทย์ที่คลีนิคแถวศิริราช
หมอทักว่าทำไมหน้าไม่เหมือนในบัตรประชาชน โธ่ หน้าใครมันจะดูทุเรศเท่าในบัตรบ้าง ตัวจริงก็ต้องสวยกว่าอยู่แล้วแหละ55 คิดได้ไงเอากล้องเหมือนเวบแคมมาถ่ายรูปลงบัตรประชาชน กล้องแบบนั้นเอาไว้ถ่ายนม ไม่ได้ไว้ถ่ายหน้าคน บอกให้หมอเขียนในใบรับรองว่า "สุขภาพไม่เป็นอุปสรรคต่อการศึกษา"
หมอก็เลยถามว่าจะรู้ได้งไว่ามันไม่เป็นอุปสรรค แล้วกรูจะรู้มั้ยค้าบพี่น้อง ใครจะมานิยามคำนี้ได้บ้าง อาการขนาดไหนถึงเป็นอุปสรรค ด้านกายภาพ ก็ดูได้แหละ แต่ข้างในไม่รู้ว่าเป็นบ้ารึป่าว เมื่อคืนก่อนอ่านวิกิพีเดียเรื่องประเภทของอาการทางจิต
ตื่นขึ้นมาก็มีข่าวหนุ่มเกาหลีควงปืน อันนี้แหละมั้งที่เป็นอุปสรรคต่อการศึกษา
ทั้งของตัวเองและคนอื่น หัวใจอ่อนแอเป็นอุปสรรคต่อการศึกษามั้ยเน้อ
เจอEconometrics แล้วมันต้อแต้ April 17 Hanny ที่รัก    เป็นภาคแรกเลย จะได้รู้ซะทีว่าทำไมหมอถึงเป็นบ้า โดนมอมยารึว่าโดนสะกดจิต อิอิ
ดูคนแสดงตอนยังหนุมนี่มันผอมมากเลย ไม่นึกเล้ยว่าแก่มาจะอ้วนถึงขนาดนี้
Pom Pokoเมื่อวานแมทซื้อข้าวเหนียวมะม่วงมากินกัน พอดีมีมังคุดก็เลยกินด้วยกันซะเลย อร่อยดี
ข้าวเหนียวมันไม่ค่อยเหนียวเลย ดู Pom Poko ของ Sudio Gibli ไปด้วย เปลี่ยนซับไม่ได้เพราะไม่มีรีโมท ไม่ได้รีบทวงรองเพราะไม่คิดว่าจะดูการ์ตูนญี่ปุ่น ก็เลยต้องฟังภาษาญี่ปุ่นซับอังกฤษ เป็นหนังที่ดีทีเดียว สมแล้วที่เป็นของจิบลิ แล้วก็ได้หลายรางวัลด้วย ตัวทานุกิน่ารักดี แมทแอบหลับไปหลายที(อันนี้กินแล้วก็หลับทุกที) อันนี้ดูเป็นเรื่องที่สามของจิบลิแล้ว จาก สุสานหิ่งห้อย spirit away แล้วก็ ปอม ตอนนี้ spirit ยังเป็นที่หนึ่ง แล้วก็ปอม สุดท้ายสุสานหิ่งห้อยนี่ไม่ชอบเลยเพราะมันฟูมฟายน่ารำคาญ ดูเสร็จแล้วสบายใจดี แบบ อืมๆๆ โอเค  แต่นึกไม่ออกเลยว่าถ้าทำเป็นแผ่นแท้ที่ต้องผ่านกองเซ็นเซ่อจะเป็นยังไง คงดูไม่รู้เรื่องกัน อย่าไปทนมันอีกเลย ก็จะร่วมลงชื่อเรื่องนี้แหละ แต่บลอกเกอร์ชื่อดัง ต่อ มันดันส่งลิงค์มาผิด
อันนี้ถูกแล้ว http://www.petitiononline.com/nocut/petition.html เกียรตินิยมของมันไม่ได้ช่วยอะไรเลย(ดีใจกับมันมากๆที่มันได้เกียรตินิยมอันดับ1) ดูจบ กินเสร็จ กำลังล้างจาน
แมทตะโกนประหนึ่งลืมกระเป๋าเงิน "ส้มโอ ลืม............." ลืมใส่น้ำกระทิในข้าวเหนียวมะม่วง..................... April 11 ขนตางอกแล้วอย่างสมบูรณ์.jpg) เดือนที่ผ่านมาเป็นเดือนแห่งความยากลำบาก
ยังไม่ได้พักเลย สอบป.ตรีเสร็จก็ต่อป.โท
ตอนนี้ใกล้จบพรีคอร์สแล้ว รอสอบEconometrics 22นี้
อดกลับบ้าน อีอ๋องกะพี่แป้นก็ชวนไปเที่ยวเชียงใหม่อีก
งื้อ.............. คนมันจะสอบ
แต่ก็ไปเที่ยวตอนไปแต๊งน้องไว้แล้ว ไปเขื่อนเพชร สนุกมากแม้ว่าคนในกลุ่มจะไปน้อยแค่ 30 คน
เหมือนไปเที่ยวกันเองเฉพาะรุ่น 19-20 แผนที่จะไปเที่ยวด้วยกันก่อนจบก็เอาเป็นงานนี้ก็แล้วกันเนอะ
มีให้เล่นน้ำด้วย น้ำไหลเชี่ยวดี ต้องสวมชูชีพด้วยจะได้ลอยไปติดเชือกที่กั้นไว้แล้วขึ้นฝั่ง
ตอนโหนเชือกกระโดดลงน้ำ สะใจมากเลย
ทีแรกไม่กล้ากลัวน้ำมันตื้น แต่พอยืนดูคนอื่นลงไปแล้วไม่เป็นไร
ก็โดดเลย พวกพี่ๆบอกให้ปิดจมูกด้วยตอนปล่อยเชือกลงมาโดนน้ำจะได้ไม่เจ็บ
ชอบมากเลย ความรู้สึกลอยๆ เหมือนตอนเด็กๆที่เคยปีนหลังตู้เสื้อผ้าแล้วกระโดดลงมาบนเตียง
แต่ครั้งนั้นได้เลือด หัวไปโดนพัดลมเพดาน แผลลึกถึงกะโหลกเลย ดีที่มันไม่ตัดคอตาย
ถ้าได้โกนหัวออกคงมีแต่รอยแผลเป็น ไม่สวยเหมือนหัวบริทนีย์หรอก
ตอนกลางคืนก็มีกิจกรรมเหมือนทุกๆงาน
แต่ดูงานนี้จะเล่นกันเร็วไปหน่อย เที่ยงคืนผู้หญิงก็หลับกันแล้ว
ตอนแรกจะนอนฟูกที่พื้นกับพี่แป้นเพราะไม่ชอบไปนอนเบียดกันเยอะๆ
แต่จะนอนแล้วพี่แป้นก็ยังไม่กลับ ก็เลยนอนเว้นที่ให้
แล้วก็รู้สึกตัวตอนกลางคืนว่ามีคนมานอนข้างๆ
แต่ไม่ใช่พี่แป้น
ง่วงมากก็เลยไม่ได้ลุกขึ้นมาดู
มองข้างๆแล้วเป็นผู้หญิงผมยาวก็โอเค นอนต่อ
ตื่นเช้าขึ้นมาด้วยความหิว
มองดูคนที่นอนอยู่ข้างๆ กลายเป็นเจนซะงั้น
เจนบอกว่าโดนเมย์เบียดจนจะตกเตียงก็เลยลงมานอน
เมย์นี่สวยแล้วยังนอนเบียดคนอื่น ขึ้นรถเมล์หลับแล้วหัวก็ไปได้ทุกทิศทางจริงๆเลย
ตื่นมากินข้าวแล้วก็กลับตอนเที่ยงๆ
งานนี้มีเล่นคิลเลอร์กันด้วย มันก็เป็นเกมที่สนุกนะเล่นกี่ทีก็สนุก
แต่มางานนี้ตลกมาก เพราะจ๋าเป็นคิลเลอร์ คนที่เก็บอารมณ์ไม่อยู่เล้ยตอนจับฉลาก
มีที่ไหนจับได้คิลเลอร์แล้วหัวเราะคิกๆ ทำหน้าดีใจ แล้วดันไปถามอีกว่ากติกามันว่าไงนะ
คนเค้ารู้กันหมดเลยว่ามันเป็น
แล้วยังมีเพิ่มเติมอีกว่าคิลเลอร์ต้องไปเอาบัตรจากพี่บิ๊ก
ทุกคนก็เลยจับตาดูมันตลอดเลยว่ามันจะไปเอาบัตรมายังไง ตอนไหน
ชีวิตจ๋านี่ยากลำบาก มีแต่เพื่อนแกล้ง แค่อีสามตัวตั้มต่อรอง มาพูดแซวตลอดทางก็(หัวเราะ)เหนื่อยแล้ว
แล้วคิลเลอร์ยังมาตายอย่างอนาถมาก
ยังไม่ทันได้ฆ่าใครได้เลยก็มาตายซะแล้ว
ตอนกลางคืนหาแก้วที่เพิ่งซื้อมาไม่เจอ ก็เลยจะไปหาบนรถ
รองอยากได้แก้วมากก็เลยจะขึ้นไปเอาคนเดียว ตอนนั้นขี้เกียจก็เลยไม่ได้ขึ้นไปด้วย
แต่จ๋าก็รีบวิ่งตามไปช่วยรอง
แล้วก็จะฆ่ารองซะงั้น วางแผนได้แรกเยี่ยมมาก
แต่รองเพิ่งได้บัตรตำรวจจากตั้ม
น้องจ๋าของเราก็เดินเงียบลงมา ไม่มีใครรู้ว่าเธอหมดสิทธิ์ไปฆ่าคนอื่นแล้ว
ถ้าเป็นหนังจีนก็จะบอกว่า เจ้ารนหาที่ตายเอง 555
แล้วต้องเพิ่มให้จ๋าว่า เจ้าวิ่งขึ้นมาหาที่ตายเอง คริ คริ
อาจจะเป็นงานสุดท้ายที่จะได้อยู่ด้วยกันเยอะๆแบบนี้
เพื่อนๆก็ไปกันคนละทาง
ชั้นก็ยังเรียนที่เดิม
เรียนจนหัวฟูนมแฟ๊บ
แต่ตอนนี้ขนตางอกแล้วนะ
February 23 ขนตาเริ่มงอกแล้วเนื่องด้วยไปงานบายเนียร์ที่นครนายก
ทั้งๆที่ต้องเรียนLinear ก็ยังตามไปตอนเย็นกับรถพี่มาดพี่ต้อง(รถติดมากขอบคุณที่รอหนู)
ไปถึงก็สองทุ่มกว่า ต้องเตรียมการแสดงด้วย
หลังอาบน้ำเสร็จ เอ๋ก็จัดการม้วนผมให้ ได้ความเสียวบนหัวไปหลายครั้ง แกนหนีบโดนหัวเนื่องจากเอ๋โดนเพื่อนๆแซว
เมย์ ชา ช่วยแต่งหน้า โดยมีจ๋า เจน คอยเตือน
อีอ๋อง ตั้มใหม่ ต่อ รอง คอยดูประหนึ่งพิธีบูชายันต์ ส่วนเอ็มก็ซ้อมเป็นพี่บี้อย่างตั้งใจ
มาถึงตอนที่ต้องดัดขนตา ก็เอามาทำเองเพราะเคยทำมาแล้ว
แต่คราวนี้ไม่เหมือนกัน มันเป็นที่ดัดขนตาของเพื่อนไม่ชิน
ข้างขวาผ่านไปได้ด้วยดี
พอมาข้างซ้าย ใช้มือหนีบลงไป ทันใดนั้นมือก็ไม่มีแรง
โอ๊ย คือเสียงเดียวที่ร้องตอนนั้น ที่หนีบก็เด้งออกมาพร้อมด้วยขนตา
ร่วงหล่นลงที่กระโปรงสีแดง
แล้วก็หยิบขึ้นมาดูมันเป็นแผงขนตาเกินครึ่งแผง
ส่องกระจกดูออกมาทั้งรากทั้งโคน มีเลือกซึมออกมาตามรูขุมขนนิดๆ
ทั้งๆที่จ๋าเตือนแล้วแท้ๆ
10นาทีต่อมา เริ่มรู้สึกตาร้อน ต้องเปิดตู้เย็นหาของเย็นๆมาประคบ
สะใจจริงๆเล้ยพี่น้อง
ผ่านงานนี้มาได้อย่างสนุกสนานเรื่อนเริงกันจนถึงตีสี่
มีเรื่องโดเรมอนที่ไม่เคยชี้หน้าใครโดยพี่มาด
โดเรมอนมันไม่มีนิ้วก็เลยชี้หน้าใครไม่ได้ ชี้หน้ากันมันไม่สุภาพ
แต่ถ้าชี้หน้าไปแล้ว ก็แก้ตัวกลายเป็นโดเรมี่ได้
วันนี้ก็คุยกับแผม ได้วิธีที่จะช่วยให้มันขึ้นเร็วๆ
ไม่นึกว่าจะมีคนเป็นเหมือนกันเยอะมาก
หาในพันทิพย์มีหลายกระทู้
มีทั้งใช้น้ำมันมะพร้าว น้ำมันละหุ่ง เซรัม ใบพลู
และเหลือเชื่อที่สุดก็คือเหล้าขาว
ตอนนี้เรียนจบหมดแล้วเหลือแค่สอบไฟนอลกับทำสัมมนา
เริ่มเรียนป.โทอย่างหนัก
ลำบากจริงๆ
January 29 เงื้อวันนี้ลืมตาตื่นขึ้นมาวันเสาร์อาทิตย์ก็จะไม่เจอเธออีกแล้ว
ฮื้อๆ............. มันเอาการ์ตูนเหี้ยอะไรมาแทนเรียวมะของชั้น แล้วยังเลื่อนเวลาเจปังไปชนกับโคนันอีก เชอะ ไม่ง้อหรอก ต่อไปก็ไม่มีเวลามานอนดูตอนเช้าอีกแล้ว ต้องไปเรียนพรีคอร์สป.โท คุยกับเพื่อนว่าแต่ก่อนเราดูการ์ตูนไม่ได้คิดอะไรเลยดูเอามันอย่างเดียว
พอมานอนดูดรากอนบอลตอนที่มีฟรีชเชอร์(ทั้งหัวและเล็บล้วนม่วงแบบชาวเรา) ก็รู้สึกตกใจ มันเอาการ์ตูนเกย์มาให้ชั้นดูตั้งแต่เด็กๆเลยหรอ ไม่ได้มีอคติแต่อย่างใดนะ สงสัยตอนเด็กๆไม่รู้จัก January 26 เส้นแบ่งได้ กับ ไม่ได้
ใช่ไม่ กับ ไม่ใช่
บางทีมันมีแค่เส้นบางๆขีดเดียวตัดสิน
บางทีทำเอาใจหายใจคว่ำ
คิดวางแผนว่าจะทำยังไง
เหมือนข้อสอบหลักเสดที่โจทย์บรรทัดเดียว แต่ต้องตอบ2เล่ม
ยิ่งคิดตอนไม่มีสติ ยิ่งไปกันใหญ่
ตอนนี้สงบแล้ว
ต้องมานั่งเรียบเรียงความคิดใหม่
...........
วันเสาร์-อาทิตย์ก่อนไปสัมมนาชมรมคุณลุงโฉลกที่เขาใหญ่
ความรู้สึกเหมือนงานบายเนียร์ที่กลุ่ม แต่ไม่มีแอลกอฮอล์
รวมอายุคนในงานก็หลายพันปี
แต่ก็ยังสนุกมากๆๆๆๆๆ
ความรู้คุณลุงให้มากขึ้น แต่หัวเรายังเท่าเดิม ไม่มีการพัฒนา
ตอนนี้ก็นั่งเล่นเกมซิมมูเลทของหลวงพี่แทนneed for speed undergroudไปซะแล้ว
สอบสัมภาษณ์ผ่านแล้ว
ผ่านมาอย่างเฉียดฉิว
มี 1 คนมองว่าเราไม่สมควรผ่าน ไม่สมควรได้เรียน
ต่อไปก็จะคอยดูว่าเราจะทนไปได้ซักกี่น้ำ
January 15 งงงงงงงงงงงงงงเพิ่งสอบสัมภาษณ์ป.โทการเงินมา
รู้สึกแย่จริงๆเลย
แต่พอมาคิดทั้งคืน
มันก็ผิดที่ตัวเองมันไม่ชัดเจน
ตอบแบบมั่ว เอาแต่ใจตัวเอง
ถ้าไม่ติด ก็คงต้องไปตั้งหลักก่อน
ขอบคุณที่ให้ประสบการณ์ December 28 สอบเสร็จแล้วโล่ง..............
แต่ยังมึนๆหัวอยู่เลย ไม่ได้นอนมาหลายคืน
เซ็งนิดหน่อยที่ไม่ได้กลับบ้านปีใหม่
ไปงานรับปริญญาหมูมา เจอเพื่อนหลายคน เพื่อนสนิทสมัยประถมยังเจอเลย
อัพรูปไว้ใน
รู้สึกว่ามีก้อนๆที่ติ่งหู
ปวดฟันด้วย
ปวดหัว
ไปดีกว่า
November 07 ปิดเทอมที่เพิ่งผ่านพ้นไปสอบเสร็จตั้งแต่วันที่ 13ตค
มีงานmmaต่อจนถึงเปิดเทอม
แอบหนีกลับบ้านมา 3 วันเพราะทนไม่ไหว
แต่ก็ไม่ได้มาเลี้ยงห้อง เสียดายจริงๆ
ตอนนี้มานั่งคิดดูว่าจริงๆแล้วเวลาที่เสียไปมันคุ้มมั้ย(ตอนนี้ผลยังไม่ออก)
ได้ประสบการณ์ ได้เพื่อนใหม่ที่mma มันดีจริงๆ หาที่ไหนไม่ได้
เจอบางคนดีกับเรามาก ซึ้งมากๆเลย
มันเป็นกิจกรรมที่สร้างคนจริงๆ
ใครอายุยังไม่เกิน 25 ก็สมัครลองดู www.mmaward.com
แต่พอมาคิดว่าพลาดอะไรไปบ้าง
เวลาที่หายไปตรงนั้นจะมีโอกาสกลับไปทำเหมือนเดิมได้รึเปล่า
ชดเชยได้มั้ย จะหาอะไรมาทดแทนที่สมบูรณ์มั้ย
กลัวหมดเวลาแห่งความสุข(เหมือนในเทเลทับบี้"หมดเวลาสนุกแล้วซิๆ")
เป็นเรื่องที่กวนใจตลอดเลย
ต่อไปจะกลับบ้านมันทุกอาทิตย์เลย ถ้าไม่ติดงาน
รึว่าจะไปหาเรียนภาษา
รึว่าไปหาฝึกงาน
ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี
พวกเบิดได้ไปเที่ยวเชียงใหม่+ลอยกระทงด้วย เจอเพื่อนๆด้วย
น่าอิจฉาจริงๆ
อยากรู้ว่าห่อคอมด้วยพลาสติกกันกระแทกหนาเท่าไหร่ดีเนี่ย
เวลาโยนขึ้นรถมันถึงจะไม่แตก
ตอนนี้ติดเกมเค้กเมเนีย เกมทำเค้ก
ปัญญาอ่อนสุดๆ
แต่เล่นได้เรื่อยๆ
คำศัพท์วันนี้
เปิดเทอมวันแรก
เรียนเศรษฐกิจประเทศไทยเรื่องไทยเคยห้ามส่งออก ข้าว ปลา เกลือ
ในช่วงข้าวยากหมากแพง
เพิ่งรู้จริงๆว่าข้าวยากหมากแพง
หมากในที่นี้คือผลไม้ คิดว่ามันเป็นหมากเคี้ยวมาตลอดเลยนะเนี่ย
ขอให้น้ำลดลงซะที
แค่ท่วมท่าพระจันทร์ก็แหยะจะแย่
ถ้าเป็นพวกที่อยู่ต้นน้ำจะขนาดไหน
ขึ้นเรือก็ไม่ได้ ต้องนั่งรถเมล์
ระยะทางไม่เกินสองกิโลเมตรแต่ใช้เวลาเป็นชั่วโมง
รถติดแบบมีเหตุผลจริงๆ
ล่าสุดดูเดวิล พราดา
สวยงามอย่างเดียว
ตอนจบไม่ชอบอย่างแรง ขัดใจจริงๆ น่าจะมีอะไรที่เฉียบคมกว่านี้
ตอนนี้มีแต่โฆษณาน้ำเน่า
ไม่มีบัวลอยน้ำขิงขายที่ท่าพระจันทร์(มันจอร์จมากจริงๆ)
หาแผ่นมาลงโปรแกรมไม่ได้
ไปซื้อที่ครอบลูกบิดที่เซนทรัลของก็หมด
น่าเบื่อจริงๆ
อาทิตย์นี้หนีกลับบ้านดีกว่า
July 17 คุนิโอะที่รักวันนี้กะว่าจะมาทำงานที่คณะแต่ก็ต้องอ่านข่าวเวบผจก.ก่อน ก็เลยไปเจอเรื่องเกมส์สมัยเด็ก
คุนิโอะทุกภาคสุดยอดมาก ภาคฟุตบอล ฮอกกี้ ดาวทาวน์ จำได้ว่าตอนเด็กเวลาเล่นไม่ค่อยได้นั่งเล่นดีๆเลย
ต้องโยกตัวตาม เป็นการออกกำลังกายเสริมสร้างกล้ามเนื้อแขนตั้งแต่เด็ก
แล้วก็มีเกมที่เค้าเรียกว่ามวยปล้ำ ยอดมนุษย์จอมพลัง "คินนิกุแมน" อันนี้จะว่าไปแล้วก็สนุกกว่าสตรีทไฟตเอร์อีก
รวมเกมย้อนยุค ขอกอปมาจากเวบผจก.
"ข้าวหน้าเนื้อวัวเจ้าเก่า 300 ปี อะโชะเชะ" เป็นประโยคที่นักเล่นเกมอายุเกิน 20 น่าจะเคยได้ยินกันบ้างจากการ์ตูนยอดฮิตเรื่องหนึ่ง กับพระเอกที่แม้หน้าตาจะไม่หล่อ แต่ก็เป็นฮีโร่ขวัญใจของเด็กหลายคนในยุคนั้น "ยอดมนุษย์คินนิกุแมน"
การ์ตูนเรื่อง "คินนิกุแมน" เป็นผลงานของ "ยูเดะ ทามาโกะ" ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเนนจัมป์รายสัปดาห์ระหว่างปี 1979 - 1987 เป็นเรื่องราวของยอดมนุษย์คินนิกุแมนผู้เป็นถึงเจ้าชายแห่งดาวคินนิกุ แต่ถูกพ่อแม่ทิ้งมาบนโลกด้วยความเข้าใจผิด ต้องใช้ชีวิตยากจนตกระกำลำบากเป็นยอดมนุษย์ปราบเหล่าร้ายแบบไม่มีใครยอมรับ (คล้ายๆจะล้อเลียนอุลตร้าแมน) ซึ่งต่อมาผู้เขียนได้เปลี่ยนแนวเรื่องไปเน้นการต่อสู้สไตล์มวยปล้ำกับยอดมนุษย์ฝ่ายอธรรมจนกลายเป็นการ์ตูนยอดฮิตถล่มทลาย แน่นอนว่าเมื่อการ์ตูนฮิตก็ต้องมีฉบับวีดีโอเกม โดยบริษัทแบนไดได้ทำภาคแรกออกมาบนเครื่อง MSX ตามมาด้วยอีกเกมบนเครื่องฟามิคอมใช้ชื่อว่า "Kinnikuman Muscle Tag Match" เป็นแนวต่อสู้ฝ่ายละ 2 คนแบบแท็กทีม และมักจะถูกจับมาอยู่ในตลับรวมฮิต (?) ทั้งหลาย เกมนี้จึงเป็นที่รู้จักของเด็กไทยเป็นอย่างดี ยอดมนุษย์ในเกมจะมีให้เลือกใช้ทั้งหมด 8 คนโดยให้เลือกฝั่งละ 2 คนมาสู้แบบแท๊กทีม ซึ่งจะมี คินนิกุแมนพระเอกของเรื่อง, เทอรี่แมนยอดมนุษย์จากอเมริกา, ราเมงแมนจากจีนที่เคยมีการ์ตูนภาคพิเศษของตัวเองมาแล้ว, โรบินมาสค์จากอังกฤษ, บัฟฟาโลแมนจอมพลัง, วอร์สแมนหุ่นยนต์สังหาร, บล็อกเคนจูเนียร์ยอดมนุษย์เยอรมัน และอาชูร่าแมนยอดมนุษย์หลายแขน อันนี้เอาไว้โหลดรอมมาเล่น
June 30 มาอัพหลังจากห่างหายไปนานก็มาใช้เทคโนโลยีให้เป็นประโยชน์กับตัวเอง
เฉพาะวันนี้ว่างสำหรับเล่นเนต
ทำไว้ดูเล่น เอาไว้เป็นห้องเก็บของก็ดี
December 20 กลับบ้านได้แล้วเลื่อนวันสอบ
กลับบ้านช่วงปีใหม่ได้ ดีใจจัง
ไม่รู้จะเลี้ยงกันวันไหน
อยากให้เป็นวันที่30 รึไม่ก็วันที่2
จะได้กลับซะที December 18 ช่วงนี้สอบ สอบบบบบบบบบบบบตอนนี้ มีชุดชิกกี้มีลไก่น้อย 1ตัว มาเป็นเพื่อนกับไก่ป๊อปคอร์น
ว่าจะเอาอีกตัวแต่มันหมด เสียดายจัง
ช่วงนี้สอบเซ็งมาก อยากกลับไปเล่นเกมคุนิโอะเลือดสาด
คิดว่าคงจำกันได้ นานแล้วจนลืมไปว่าคนเราก็มีความโหดร้ายอยู่ในตัวตั้งแต่ ตอนเด็กๆแล้วเนอะ
ทั้งกระบองคู่ ท่อเหล็ก ถังน้ำมัน โซ่ ฟาดกันได้สะใจจริงๆ
แต่ไม่มีปืนเหมือนเกมสมัยนี้ มันง่ายไป
หลังจากนั้นมาก็ไม่ค่อยได้เล่นเกมอะไรจริงจังอย่างนั้นอีกเลย
จะเป็นเกมที่อยู่ในใจตลอดไป
แต่ก็ไม่กล้าที่จะกลับไปเล่นอีก กลัวว่ามันจะรู้สึกสนุกไม่เหมือนเดิม คนเราเปลี่ยนแต่เกมไม่เปลี่ยน
รอโอกาสเหมาะๆก่อน
เมื่อวานนี้สอบมา เน่ามาก เนื่องด้วยลายมือที่ช่วยไม่ได้+ข้อสอบเขียนไป9หน้าภายใน2ชั่วโมง คงจะไม่ต้องจินตนาการถึงสภาพกระดาษคำตอบ.........
แต่ก็เรียนมาจนป่านนี้แล้วก็ทนๆกันไปเดี๋ยวก็จบแล้ว
ปีใหม่นี้ไม่ได้กลับบ้านนะ มีสอบ 5 ม.ค.
เลิกเรียกแอบสีก็ได้ จะให้เรียกแอบศรี รึว่าแอบส์ซี่ ดีหล่ะ
บัดสีที่เบิร์ดตั้งให้ ไม่บังอาจเรียกหรอก มันเป็นศัพท์ชั้นสูง
December 08 มีกะเค้ามั่งแอบสีถามว่าไม่มีspace เป็นของตัวเองหรอ ........ขี้เกียจไง
แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรทำแล้ว ว่าง เกสบุคก็เข้าไม่ได้แล้ว
ก็จะมาเล่นแถวนี้ก่อนก็แล้วกัน
แต่ยังไงใช้เกสบุคจนชินแล้ว
มาไล่ดูของเพื่อนแต่ละคนก็ลำบากเนอะ
ปี3เทอม2แล้ว ใกล้สอบแล้วค่อยๆหายไปทีละคน
ยังไงเวลาเล่นเนตก็อยากจะได้ข่าวกันบ้าง
ยังขำไม่หายเลย วันที่ไปดูชิกเก้นลิตเติล ตอนซื้อตั๋วไปกัน5คนแต่ซื้อตั๋ว4ใบ
ลืมนับตัวเอง
ต้องไปเข้าแถวยาวๆซื้อใหม่อีกใบหนึง ดีที่ไม่มีคนมาซื้อที่ข้างๆก่อน
แล้วยังไม่พอ อยากได้ชิกเก้นเซตป๊อปคอร์น ที่มีตัวไก่น้อยอยู่บนแก้วน้ำ
ธรรมดาเค้ากินกัน1ชุดต่อ2คน ก็จะไม่ไหวแล้ว
ไม่นึกว่าจะบ้าซื้อกัน5คน5ชุด
เค้า หอยฝ้าย น้องโดม หยิน ด้า คงจะไม่กินป๊อปคอร์นไปอีก3เดือน
เท่านั้นยังไม่พอสั่งน้ำโค้ก ส้ม สไปร์ท แล้วก็ไม่รุ้ว่าอะไรอยู่แก้วไหน
น้องโดมจัดการให้ทันที
หยิบทุกแก้วมาชิมแล้วส่งต่อให้เพื่อนๆ
เท่านี้ปัญหาก็แก้ได้ด้วยปากและน้ำลายของน้องโดม
ถึงแม้ว่าจะผ่านการทดสอบจากน้องโดมมาแล้วแต่น้ำที่เค้าสั่งสไปร์ทมันรสชาติแปลกๆ หยินก็เลยเปิดฝาออกมาดูปรากฏว่า มันผสมน้ำส้มกะสไปร์ท
แต่กินไปกินมาก็ใช้ได้ ลองไปทำกินดูสูตรใหม่
เดือนนี้กับเดือนหน้ามีหนังเข้าเยอะแต่ไม่ดีเพราะเป็นช่วงสอบ
คงต้องหาเวลาไปดูแหละ
the promise คนม้าบิน เป็นหนังจีนกำลังภายใน แต่ตั้งชื่อเหมือนปุ๋ยตราม้าบิน เซ็งเลย
นาเนียร์ อันนี้ยังไม่เคยอ่านหนังสือกะว่าไปดูก่อนแล้วค่อยตามอ่าน เหมือนกับที่ทำกับแฮรี่ อาจจะรอจนหนังจบทุกภาคเลย
เกอิชา หนังดูท่าจะสวยดี
ใครว่างก็มาดูด้วยกันอีกนะ
|
||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
|
|
